EVCİL FEST 2012'ye Davetlisiniz!
Bu hafta sonu olan evcil fest etkinliğine katılmak ve bilgi almak için tıklayın. (26-27 Mayıs)
ana sayfa / üyeler / bidemantari / günlük
|
30 Temmuz 2008 9 yaşındaydım, abim elinde minicik bir kedi yavrusuyla içeri girdi. Arkadaşının bahçesinde bulmuş hesapta, bu artık bizim kedimiz dedi ama annem doğal olarak "aslaaaa" diye karşı çıktı bu duruma... (Sevmediğinden değil hayvanları. Kendi kedisi de varmış gençken, çok seviyormuş ama ölmüş. 3 yıl önce de kesekağıdının içinde bişey getirmişti bana sana çekirdek aldım diye. Kocaman bir paketti, elimi içine soktum yumuşaktı. İçinden çıkarmak için ters çevirmiştim kesekağıdını. Minicik, bembeyaz bir tavşandı. Annem her sabah uyurken üzerime koyardı, o da gelip dudaklarım yalayarak uyandırırdı beni okula geç kalmamam için. 6 yaşında bir kız çocuğu için çok güzel bir şeydi bu. Sonra kocaman oldu o minik tavşancık, kapıları kemirmeye başladı. Babam da benim bütün itirazlarıma rağmen arkadaşının bahçesine götürüp bıraktı. Sansar parçalamış. Bundandır belki istememesi, üzülmemek için yine. Neyse konuyu dağıtmayalım) "Aslaaa" sözcüğü üzerine ben yırtınmaya başladım doğal olarak. Evin girişindeki duvara sırtımı dayayıp yere çöktüm ve belki de şu zamana kadar hiç ağlamadığım kadar ağladım.(tamam biraz abartı olabilir bu kısmı) Yanımda bir de kız arkadaşım vardı benim kadar minik. Ben ağladıkça o da ağladı, "Serpil teyze ne olur kalsın hıççk hıççk" Annem yılmayacak gibi duruyordu ama benim geride çok yaşım vardı daha. Ben ağladım annem hırladı, annem hırladı ben daha çok bağırmaya başladım ve sonunda pes etti tabiki. "2 gün kalsın bari" dedi. Adını annemin eski kedisinin adı olan "Şirin" koyduk... Bu arada 2 gün sonra gitmediğini tahmin etmek zor olmasa gerek... Çok sevinmiştim, ilk defa kedim oluyordu. Mart sonuydu ve doğum günüme az kalmıştı. Şirin en güzel doğum günü hediyem oldu hep. Takip eden birkaç yıl Onun bana Tanrı tarafından gönderildiğini ve yanımdan hiç ayrılmayacağını beni koruduğunu düşünmüştüm. O zamanlar küçüktüm ve böyle şeyler düşünmem çok normaldi. Şimdi büyüdüm ama sanırım pek de yanılmamışım. Geldiği yıl 1990 dı, şimdi 2008 deyiz ve Şubat ayında 18. yılını bitirdi Şirin. Beni terketmeyen tek varlık oldu. Annemin kurduğu "2 gün kalsın bari" cümlesine çok içerledi sanırım, inat etti sen görürsün diye. Belki de gideceği günü düşündükçe gözyaşları içinde ettiğim dualar işe yaramıştır... "Ne olur alacağımız ne kadar nefes varsa toplayıp ikiye böl, ben eksileyim o çoğalsın, bırakmasın beni..." 2009, 21:58 |
< Geri 1 İleri >
Sponsorlar
Alışveriş Sponsoru
©2005-2011 PetArkadaş (farscape, 7.0.056)