|
Merhabalar! Ben Hüşnü adında, sevimli mi sevimli, güzel mi güzel, kusursuz bir mubişim... Küçükken arkadaşlarımla bir kafeste yaşardım ama korkuyordum, çünkü onlar büyüktü ama ben daha bir aylık bile değildim.. Buradan ayrılmak istiyor ama yalnızlıktan ve dışarıdan çooook korkuyordum, ürkektim... Bir gün, 25 yaşlarında bir kız gelerek kardeşine mubiş istediğini sahibimize söyledi.. Sahibimiz tamam deyince kafesimize bir göz attı vee o da ne!!?? Gözleri birden üzerime takıldı ve ürktüm. Sonradan sahibimiz beni kapalı ve daracık bir kutuya koydu.. Korkuyordum, bu kutu da neyin nesiydi??? Sallanıyordu, karanlıktı... Uzun süre bu kutunun içinde bir tutam merakla kaldım. Bir anda aniden sallantı kesildi ve bir gürültü içinde kutu aralanmaya başladı. Kim bilir başıma neler gelecekti acaba?? Burda kalmayı veya uçup dışarıda kalmayı tercih edecektim.. Kararım kesindi.. Prrrrrr.... Uçtum ama burası nereydi? Kaçmak istiyordum ama sanki açık renkli engeller koymuşlardı.. Adını sonradan öğrenmiştim o kafamı çarptığım engel duvarmış.. Canım yanınca orda bir yüzey görüm kondum... birden yanımda kafes belirdi ve kendimi kafesin içinde buldum... Orada korku ve merakla sahibime benzeyen ama sahibimden farklı insanlar vardı. İzledim, izledim... Orada bir kişi soruyordu: - Adı ne olsun? Ad!.. Bunu daha önce duymuştum.. Sahibim bize kuşlar diyordu.. Bana bir ad mı konulacaktı acaba? Ordaki kişi üzerinde "Hüsnü Pet Center" yazan, buralara kadar geldiğim kutuları gösterip gülerek "Adı Hüsnü olsun" dedi ve orada orta yaşlı başka bir kişi yine gülerek: "Hayır hayır, S'leri söylemekte zorlanır, Hüşnü olsun!.." dedi ve bir gülüşme koptu ama sonrasında herkes bana Hüşnü demeye başladı... Adıma çok kolay alıştım ama yeni sahibim olduklarını anladığım kişiler sürekli kafesimin yanına geliyordu. Sonunda beni ilk arkadaşlarımın yanından alan kız kafesimi açtı ve parmağını bana doğru uzattı. Onlar bana yem, su veriyorlardı, ayrıca da rahattım.. Biraz ürkek de olsa dokunmasına izin verdim ve parmağına çıktım.. Bir ay kadar böyle sürdükten sonra artık güçlendiğimi hissediyordum ve sevmelerine gerek duymuyordum... Biraz hırçınlaştım ve ısırmaya başladım... O gün bu gündür kimseyi kolay kolay sevdirmem... Bir gün, benim kafesimi açık bırktılar!.. Bu fırsat elden kaçmazdı ve yine prrrrr.... Ama bu sefer o engelleri tanıyordum, hiçbirine çarpmadım. Uçarken köşede yüksek çiçeklerin olduğu bir yer gördüm ve oraya kondum.. Ağaç kadar yükseklerdi ve yaprakların tadına baktım.. Mmmmmm!... Çok lezzetliydi ve yemeye başladım. Sahiplerim zehirlenmemden endişelendi ve hemen beni kafesime koydular. Ama her çıkışımda o ağacı ziyaret etmeden kafesine girmem... Aylarım burada, yeni sahiplerimle geçti.. Bir gün, yanıma bir kafes geldi, içinde beyaz bir kuş vardı!.. Sahiplerim hep onun yanına gidip onla ilgilenmeye başladılar.. Fakat bu durum beni kızdırıyor ve kıskandırıyordu!... Resmen artık benimle ilgilenen yoktu! Sahiplerim bunu fark etmekte gecikmediler, araya yine bir engel koydular. O kuşun yanımda olduğunun farkındaydım ama onu görmeyince biraz daha rahatladım... Ardından, neden olduğunu bilmiyorum ama beyaz ortadan kayboldu! Ve yerine gri bir kuş geldi... Sürekli ama sürekli ötüyordu! Bir gün bu ötüşe dayanamadım ve yüksek sesle öterek ona kızdım!.. Sahiplerim gülüştüler ama o da korkmuştu.. Ahh!.. 10 dakika geçmedi ötmeye başladı yine!... Geçen gün sahibim kafesin dışında bana yem vermişti.. Ertesi gün çook ama çoook acıktım.. Kafesin kapısı da kapalıydı! Ne yapıp ne edip yemeliydim yemimi!.. Kafesimin en üstteki tellerinin aralığının en geniş olduğunu biliyordum, ama sahibim bana buradan çıkmaya çalıştığımda bayağı kızmıştı. Ama yemim oradaydı! Herşeyi göze alıp çıktım kafesin tepesine ve geçmek için çaba göstermeye başladım.. O da ne!! Aralık gerçekten dardı ve ben sıkışmıştım! Üstelik çırpınırken sağ kanadım da en üstteki tellere sıkışmıştı!.. Acı çekiyordum, ama nihayet sahibim gelerek o telleri büktü ve beni kurtardı!.. Bir daha asla oradan geçmeyi denemem!... İşte, benim hayat hikayem böyle... 1 aylıkken alındım, şimdi koca bir danayım.. Hayatım böyle sürüp gidiyor... Görüşmek üzere, Hoşçakalııın!... 2009, 14:17 |
< Geri 1 İleri >
Sponsorlar
Alışveriş Sponsoru
©2005-2011 PetArkadaş (farscape, 10.0.077)