|
|
|
Acınızı anlıyorum.
O anda inanın ne deprem ne de havanın kasveti beni alakadar etmiyordu.Etrafımdaki insanlar elleriyle ağızlarını kapamışlar yürümeye çalışan oğluma bakıyorlar bazıları gülüyor eller cepte bazıları ne söylediği anlaşılmadığı halde etrafta dolanıp karmaşa yaratıyor.Ama hepsi bulanık ve saniyelikdi sanki.Onunla gözgöze gelmek ve acısını dizlerimde hissetmek...İnanın en kötü anlardan biriydi.Nefret ediyorum ölümlerden hele ki zamansız ve böylesine gereksizse.
Dostlarınızla sağlıklı günler diliyorum size :(
Sayfası (
30 ) |
|